Kto stanie w obronie dzieci, skazanych, ludzi w depresji czy cierpiących ból fizyczny? Broń praw ludzi starych, samotnych, bezdomnych, niechcianych, zapomnianych, maltretowanych, borykających się z kalectwem fizycznym, umysłowym czy przeżywających depresję. Nasze własne szczęście moralnie obliguje nas do dzielenia się czasem, pieniędzmi czy ekspertyzą.

Łatwo jest stać obojętnie, apatycznie i milczeć. Kiedy nie walczymy o każde życie, narażamy nasze własne na niebezpieczeństwo. Na początku XXI wieku ile opcji jesteśmy w stanie rozważyć zanim zgubimy nawet jedno życie ludzkie? Czy możemy wyciągnąć rękę ze współczuciem do tych, którzy borykają się z problemem dotyczącym podtrzymania życia? Czy nie mamy wystarczająco dużo czasu, talentu, pieniędzy i miłości, by próbować?

Silni i odważni muszą bronić tych, którzy nie mogą zrobić tego sami. Na tym polega przewodzenie. Jest to chronienie godności ludzkiej i bronienie praw człowieka. Tam, z pomocą Bożą, idę ja.